Mentres Zapatero acaba de decidir se pecha ou non Garoña, opositores e partidarios da enerxía nuclear mobilízanse. O lobby nuclear esfórzase por salvar Garoña dun peche que podería sentar precedente. O ditame favorábel á prolongación da vida útil de Garoña promulgado polo Consello de Seguridade Nuclear (CSN) pode verse como unha acción máis do lobby nuclear. O xornalista Miguel Jara, autor dos libros “Traficantes de salud” e “Conspiraciones tóxicas”,  escribe no seu blog que “a institución encargada de velar pola seguridade e control das instalacións nucleares mantivo uns lazos tan estreitos coas principais empresas do sector en España e tomou decisións tan sospeitosamente sorprendentes que provocou auténticas conspiracións pacegas na súa contra por parte de técnicos e até directivos da entidade”. 

Os propietarios din que o peche de Garoña provocaría unha suba do 10% no prezo da electricidade. Ladislao Martínez, en “Las mentiras de la nuclear de Garoña”, argumenta que “o que realmente ocorrerá é que os usuarios a penas notarán o peche da planta, mais non obstante produciríase unha enorme merma nos beneficios dos seus propietarios”.

Enerxía | No Comments »

O escritor e xornalista francés Hervé Kempf, colaborador de “Le Monde”, autor de “Cómo los ricos destruyen el planeta”, di nunha entrevista ao xornal basco Gara que “a crise medioambiental necesita unha mudanza radical que o sistema económico actual non pode fomentar”. Unha clase dominante bloquea as reformas necesarias mediante a difusión polos medios de comunicación do modelo cultural do sobreconsumo.  

Sen redución do consumo material non remediaremos a crise ecolóxica global. Os países ricos non precisan máis consumo material, máis desenvolvemento material, vestido agora co “disfrace ecolóxico” do desenvolvemento sustentábel.  “Necesitan máis lazos sociais, máis educación, máis convivencia. O desenvolvemento material destrúe o planeta; é por iso que o concepto de desenvolvemento sustentábel non interesa”.

Sustentabilidade | No Comments »

Desde o consello editorial do xornal Público, o economista ecolóxico José Manuel Naredo critica, en “Más cemento, que es la crisis”, que o Goberno central recorra a máis cemento para combater a crise económica, “acelerando” o insustentábel PEIT, “que se revela cada vez máis sobredimensionado e impropio da presente fase de declive”. E asocia este proceder ao enorme poder dos intereses do sector da construción, á connivencia descarada entre as grandes empresas deste sector e os dous principais partidos. Naredo conclúe así o seu comentario: “Polo que se ve, as sementes razoábeis de pensamento seguen caendo en solo de cemento, aínda que a crise pida a berros evitar o desbaldimento e priorizar e consensuar mellor o gasto público”. A crise como excusa para máis doses de cemento, como titulaba hai unhas semanas o periódico Diagonal.

José Manuel Naredo é un dos grandes intelectuais de referencia do ecoloxismo. De seguro que o seu último libro, que vén de saír do prelo, ha ser unha leitura de grande interese para todas as persoas que loitamos pola sustentabilidade ecolóxica e a xustiza social. “Luces en el laberinto”  divídese en dúas partes. A primeira é unha autobiografía intelectual. A segunda é froito dunha entrevista realizada ao autor por Óscar Carpintero e Jorge Riechmann e sobre as alternativas á crise actual.

Transporte | 2 Comments »

O teito do petróleo (“peak oil”) é unha das dúas caras da crise enerxética (a outra son as alteracións climáticas). Non se trata dunha teoría –como o cualificou o comisario de enerxía da UE, quen agora por fin parece telo entendido- senón dunha  realidade ineludíbel, que chegará máis cedo que tarde e para a que debemos prepararnos tamén desde Galiza, onde o  62,15 % da enerxía dispoñíbel provén do petróleo, segundo o último balanzo enerxético do INEGA.

O teito do petróleo e o profundo impacto que terá nas nosas sociedades estivo presente na axenda da primeira edición do Foro Social Galego grazas a unha mesa organizada por Véspera de Nada (Asociación por unha Galiza sen Petróleo) na que participaron Manuel Casal (Véspera de Nada), Manolo Rei (Unión Libertaria), Patricia Pena (Universidade Rural do Eume), Martiño Fiz (ADEGA), Antonio Palma (Permacultura Galiza) e Charo Sánchez (SLG). No blog de Véspera de Nada dannos conta deste interesante debate e dispoñibilizan unha gravación en vídeo de todo o seu desenvolvemento.

Enerxía | No Comments »

Carlos Taibo, profesor de Ciencia Política na Universidade Autónoma de Madrid, autor de  “En defensa del decrecimiento. Sobre capitalismo, crisis y barbarie”, formula e dá resposta, desde a web de Altermundo, a dez preguntas sobre o decrecemento. Nos países enriquecidos –en Galiza tamén- vivimos por riba das posibilidades ecolóxicas do planeta, polo que cómpre reducirmos os niveis de produción e consumo e reorganizarmos as nosas sociedade, aplicando os oito “re” propostos por Serge Latouche: reavaliar (revisar os valores), reconceptualizar, reestruturar (adaptar producións e relacións sociais á mudanza de valores), relocalizar, redistribuír (repartir a riqueza e o acceso ao patrimonio natural), reducir (rebaixar o impacto da produción e o consumo), reutilizar (en vez de desprenderse dunha chea de dispositivos) e reciclar.

Sustentabilidade | No Comments »

No 2027 ou no 20..,  mais algún día será tarde de máis para evitarmos o colapso se continuamos a adiar a resposta necesaria perante a crise ambiental global.

Sustentabilidade | 3 Comments »

Era ben sabido que  o “boom eólico” en Galiza beneficiou escasamente aos donos das terras nas que se construíron os parques eólicos. Mais agora podemos pór cifras a esta inxustiza grazas ao labor do Grupo de Investigación en Economía Ecolóxica e Agroecoloxía da Universidade de Vigo, segundo o cal  pouco máis do 1% da facturación bruta dos parques eólicos acabou nos bolsillos dos propietarios dos montes no ano 2006. Damián Copena, membro deste grupo de investigación, explicou nunha recente conferencia en Vigo –que podemos ouvir e descargar na web de caleidoskopio- como o marco regulador deseñado pola Xunta de Fraga, alén de desprotexer o territorio, deixou fóra do negocio eólico á xente do rural. Perdéronse así recursos moi valiosos “para poder resistir mellor nun contexto de globalización económica que está acabando co noso rural”.

O profesor responsábel do estudo, Xavier Simón – membro do consello de redacción de Cos Pés na Terra-, en declaracións a Vieiros, afirma que “a maneira en que se desenvolveu a enerxía eólica foi socialmente inxusta e contribuiu á deterioración de algúns espazos de alto valor ecolóxico”. Eivas que corrixiu en parte o decreto eólico aprobado polo bipartito, máis na cuestión  social que na ambiental, onde o único avanzo foi a prohibición de novos parques eólicos en espazos da rede Natura 2000. A eólica terrestre, pola forma en que se desenvolveu, á medida dos intereses de grandes empresas, deixou poucos beneficios sociais, moita deterioración do territorio e un impacto limitado no aforro de emisións de CO₂. Aínda que as renovábeis sempre substitúen electricidade sucia, ao teren acceso preferente á rede eléctrica, a súa achega non foi suficiente para reducir as emisións mentres a demanda eléctrica se disparou: só evitaron que tivesen medrado aínda máis. Agora que, por causa da crise, o consumo de electricidade se reduce, a eólica, que xa ten un papel significativo na produción eléctrica, está contribuíndo a que diminúan as emisións.

Enerxía | No Comments »

Nun artigo publicado recentemente no xornal inglés The Guardian,  “Coal-fired power stations are death factories. Close them”, James Hansen, director do Goddard Institute for Space Studies da NASA -o primeiro científico que alertou ao Congreso dos EEUU sobre o perigo das alteracións climáticas-, lembra que o carbón é o combustíbel fósil máis contaminante e o maior reservorio fósil de dióxido de carbono. E cualifica de gobernos negros (“negro carbón”) aqueles que continúan a promover a produción de electricidade con carbón, agora coa farsa do “carbón limpo” e das “centrais listas para capturar”. “Se queimamos todos os combustíbeis fóseis, destruíremos o planeta tal e como o coñecemos hoxe”. En particular, “o carbón é a maior ameaza para a civilización humana e para toda a vida no noso planeta”.

Mudanza climática | 1 Comment »

A Axencia Europea de Medio Ambiente foi creada para avaliar o estado do ambiente e a incidencia sobre el das políticas públicas. Aínda que está ligada aos 32 estados membros que a constitúen, procura a independencia e o rigor nos seus informes, o que a obriga a dicir non poucas verdades incómodas. Algunhas persoas mesmo a ven case como unha organización de defensa ambiental: bromeando coas súas siglas en inglés, EEA (European Environment Agency), dise ás veces que a EEA parece máis ben o EEB (European Environmental Bureau), a federación europea de organizacións ecoloxistas. O certo é que hai uns anos o EEB recoñeceu publicamente cun premio o labor da EEA, na altura en que era dirixida polo español Domingo Jiménez Beltrán.

A actual directora da EEA, Jacqueline McGlade, concedeu unha entrevista ao xornal portugués “Público”, recollida no Ecoblogue. Na entrevista alerta da débeda ecolóxica ou “recesión ambiental” de Europa,  chama a atención sobre os impactos do transporte e da agricultura, denuncia a inconsistencia do obxectivo europeo de uso de agrocombustíbeis e anuncia novas liñas de traballo para a EEA a respecto dos riscos para a saúde da telefonía móbil e as liñas de alta tensión.

Sustentabilidade | No Comments »

María Xosé Vázquez Rodríguez, profesora de Economía da Universidade de Vigo e membro do consello de redacción de Cos Pés na Terra, reflexiona sobre a relación entre crise e medio ambiente nun artigo publicado no número 57 da revista Cerna (que a partir de agora se pode descargar gratuítamente en formato PDF). A crise económica está a provocar unha diminución xeral do consumo, o que frea o crecemento da demanda enerxética e alivia as presións sobre o medio ambiente.  Mais a crise tamén pode ser unha excusa para a  desregulación ambiental e reducir os investimentos en tecnoloxías limpas.

Desde a economía ambiental, María Xosé Vázquez suliña que as apostas políticas en contextos de crise son fundamentais para o futuro do medio ambiente e da economía. A reflexión sobre o modelo económico que acompaña a crise “debería permitir superar a visión curta e restrinxida do crecemento económico como obxectivo e adoptar a máis ampla e duradeira baseada no desenvolvemento sustentábel”.

Sustentabilidade | No Comments »